ENTE ÖMRİ -2-

Kardeşim Bülent Takaş’tan Gelen İkinci yazı.
Memnuniyetle paylaşıyorum.
Nezih Yıldırım
BULDURUR !...
GÜLDÜRÜRSÜN...
Harem-i Şerif’in kapısına geldiğimde ayaklarım yerinde duramıyordu.
O meşhur "ilk bakış" anı yaklaşmıştı.
Duvardaki o cansız resim gitmiş, yerine kâinatın kalbi gelmişti.
Siyah örtünün üzerindeki altın işlemeler, güneşin altında değil de sanki kendi içindeki bir nurla parlıyordu.
Eşim Reyhan Hanım’ın koluna girdiğimde, onun sessizce dökülen gözyaşları, benim çocukluktaki Kabe ve zemzem hayallerime karışıyordu.
O an anladım ki: Allah’a misafir olmak, insanın kendi evine, özüne dönmesidir.
Mekke’nin o kendine has, kavurucu ama ferahlatıcı kokusu ciğerlerime dolduğunda anladım...
Ben buraya "Gelmemiştim",
“DÖNMÜŞTÜM..."
Umre için gelen kişiye "Züvvarullah" Allah’ın ziyaretçileri" veya daha geniş bir tabirle "Allah'ın misafirleri" denir.
Evinden çıkıp, yeryüzünün herhangi bir yerine gezi için değil, sadece Allah'ın rızasını gözeterek ve manevi bir niyetle giden toplulukları onurlandırmak için kullanılan eski ve köklü bir tabirdir.
Buraya “Hayat” bulmak için gelen herkes alemlerin Rabbinin evindedir ve O'nun özel davetli, misafiridir.
Umre en basit tanımıyla bir yeri "BAKIMLI", "YAŞANABİLİR, "BAYINDIR ve "ŞENLİKLİ" hale getirmektir.
Kelime kökeni Arapça "Hayat/Ömür" ve "imar" ile aynı kökten gelir.
Yani bir yere "hayat vermek" “Şenlendirmek” anlamını taşır.
Umre, aslında insanın kendi iç dünyasını, kişinin kalbini ve ruhunu yeniden imar etmesidir.
Bir "DİRİLİŞTİR"
Dünya meşgalesinden yorulan ruhun, Beytullah'ta nefes almasıdır.
Umre'ye “Muhammedi Ahlaki Olgunluğa” erişmek niyetiyle gelenler, Umreyi sadece bir yer ziyareti olmaktan çıkarırlar.
İnsanın kendi varoluş kaynağına, yani "Hayy/ Hayat sahibi" ismine doğru bir yolculuğa dönüştürürler.
Hayy "Diri, Canlı, Hayat Sahibi" demektir.
Kainattaki tüm canlılık O'nun "Hayy" isminin birer tecellisidir.
Yani bizdeki hayat, O'nun bu “Hayat Sıfatını” bize "TATTIRMASIDIR".
Allah bu sıfatıyla kullarına hayatın lezzetini ve şuurunu ihsan eder.
“O, Hayy’dır (Hayat sahibidir); O’ndan başka ilah yoktur..." (Mü'min Suresi, 65)
Umre, insanın bu "Hayy" sıfatını bizzat kendi ruhunda hissettiği, tattığı ve bu büyük ihsan için şükrettiği eylemler bütünüdür.
“Hayat Bulmak": Manevi Diriliş
Umre, rutin dünya telaşının içinde yorulan ruhun, adeta bir "can suyu" ile yeniden dirilmesidir.
İhrama girmek; dünyevi kimliklerden, manevi kirlilikten sıyrılmaktır.
Bu hal, insanın asli hayatına, yani ruhani özüne dönmesini sağlar.
Oradaki her bir adım, kalbin yeniden "Hayat Bulması" ve manevi bir uyanış yaşamasıdır.
Allah’ın sıfatlarından biri olan Hayat, O'nun her an diri ve varlıkları yaşatan olduğu anlamına gelir.
İnsan, kendi sınırlı Ömründe / Hayatında, nefes alırken aslında Allah'ın bu sonsuz sıfatının bir tecellisini, bir "tadını" taşır.
Kabe'nin etrafında dönen o muazzam kalabalığı görmek, hayatın ne kadar "Geniş", "Canlı" ve yaratıcıya "Bağlı" olduğunu bizzat deneyimlemektir.
Bu sıfattan "tattıran" Allah’a şükretmek; sadece nefes aldığımız için değil, bu nefesi O'nun huzurunda, O'nun aşkıyla verebildiğimiz için minnettar olmaktır.
Umre, bu şükrün sözden çıkıp eyleme “Tavaf ve Say ile dönüştüğü en somut ibadettir.
"Hayat" sıfatının ikram edildiği o manevi sofraya davet edilmektir.
Dünya, Nefis ve Şeytan bizi sürekli "özel"olduğumuza, diğerlerinden farklı ve üstün olduğumuza ve olmamız gerektiğine inandırıyor.
Oysa o muazzam kalabalığın içinde, aynı kıyafetle, aynı yöne dönen milyonlarca insanı gördüğümde şunu hissediyorum: Gerçek huzur, “ÖZEL” olma çabasında değil, bütünün bir parçası olmayı severek kabul etmektedir.
Okyanusa karışan bir damla , sonuçta büyük bir "Okyanus' olur.
Modern hayat bizi hep "gelecek" için "Korkutuyor' ve "Koşturuyor."
Bu bana şunu hatırlatıyor. Hayat bir varış noktası değil, bir olgunlaşma niyeti ve çabasıdır.
Tavaf daireseldir.
O çemberin içinde yürürken, aslında zamanın dışına çıkıyorsun.
Tavafta, ne geçmişin yükü kalıyor ne geleceğin kaygısı;
Geriye kalan sadece,
“Sen” ve “Hu”
İnsan aslında en çok sevdiklerine köle oluyor.
Bir şeyi "sahibi" olacak kadar çok sevdiğimizde, o şey bize hükmediyor ve efendimiz oluyor.
Umre o sevginin “ÖZNESİNİ” yok etmek değil, o sevginin bizi “ESİR” almasına son vermektir.
Bu manaıyla "Umre Masivaya karşı bağımsızlık ilanı" demektir.
Ve "Teslimiyetin", "Değişimin' ve "Yeniden Manevi Doğumun" başladığı yerdir.
Yıllar sonra Kabe’nin o muazzam heybetiyle yüzleştiğimde anladım ki; gerçek imar, taşla değil, aşkla oluyormuş.
Kabe’nin o simsiyah örtüsüne dokunduğum an, çocukluğumda o resme bakarken attığım her manevi adımın, bugün beni ayakta tutan o sarsılmaz inanç binasını nasıl yükselttiğini hissediyorum.
Şimdi namaz vakti..
Kadınlar, Osmanlı Revaklarının olduğu yere, namaz için yönlendiriliriyor
Kabe ve çevresi erkeklere namaz için hazırlanıyor.
Ve biz o mahşeri kalabalıkta, eşim Reyhan hanımdan ayrılmak zorunda kalıyoruz.
Namazdan sonra Tavaf tüm hızıyla başlıyor ve bütün h8zıyla devam ediyor.
O mahşeri kalabalık akan sel gibi ve Bendeniz o sele kapılmış akıyoruz.
Onbinlerce insanın nehir gibi ilerlediği bu mahşeri kalabalıkta eşimle buluşmamız mümkün görünmüyor.
O'nu arıyorum ümitsiz gözlerle ve kimbilir nerede ?.
Üçüncü Tavafı yaparken, Hicr-i İsmail hizasında bir rüzgar esiyor.
Esinti içimi serinletiyor, bir anda umutsuzluğum umuda dönüşüyor ve dudaklarımdan üç kez şu kelimeler dökülüyor
“Allahım !.
Buldurursun...
Güldürürsün..."
Üç nefeslik bir zamanda, onbinlerce insanın arasında Kabe'nin etrafında, Tavaf meydanında, Rüknü Yemani köşesinde YANYANA geliyoruz.
Zaman bizim için bir an duruyor
Ve sevinçle kucaklaşıyoruz...
2. BÖLÜMÜN SONU.....
Bülent Takaş
11.02. 2016
Mekke