DÜŞÜNDÜRÜCÜ SÖZLER:VE ÖLÇÜ

Biz, bir geleneğin içinden geliyoruz. “Milli Görüş” çizgisinin şekillendirdiği bir anlayışla yetişmiş insanlarız, fikrin ve mücadelenin sadece sloganla değil, düşünceyle de yoğrulması gerektiğine inanırız.
Bu anlayışın tezahürlerinden biri olan Server Vakfı’nın düzenlediği programlar da tam olarak bu ihtiyaca cevap veren bir kültür hizmeti niteliğindedir.
Bu programlarda dikkat çeken en önemli husus, tek sesliliğe düşmeden, farklı düşüncelerden insanların aynı çatı altında buluşturulmasıdır. Nitekim bir gün, konuşmacı olarak Alaeddin Özdenören davet edilmiş ve Necip Fazıl Kısakürek üzerine dikkat çekici bir konuşma yapmıştı.
Sohbet sırasında, Necip Fazıl’ın öfkesini anlatırken verdiği bir örnek salonda derin bir etki bırakmıştı.
Üstadın bir anlık hiddetiyle sigarasını yarıya kadar çektiğini anlatan Özdenören, sözlerinin bir yerinde durdu ve şöyle dedi:
“Öyle bir an geldi ki, ona bir cevap verdim… O da bunu beklemiyordu, şaşırdı.”
Salonda bir merak dalgası yükseldi:
“Ne dediniz?”
Özdenören, salona baktı, hafifçe tebessüm etti ve şu cümleyi kurdu:
“Karşımda kim vardı… ve ben ne diyebilirdim ki? Sadece sustum.”
İşte o an, salondaki herkes şunu bir kez daha idrak etti:
Bazen en güçlü cevap, söylenen değil, susmaktır, söylenmeyendir.
Ancak mesele sadece susmak değildir.
Aynı vakıfta başka bir günde konuşmacı olarak Mehmet Ali Kılıçbay yer almıştı.
Konusu ise daha sert, daha sarsıcıydı:Batı’nın, özellikle Amerika’nın İslam dünyasına bakışı ve bu bakış üzerinden geliştirilen sömürge politikalarıydı.
Kılıçbay, tarihsel süreçte cetvellerle çizilmiş sınırları, kurulan yapay devletleri ve bu düzenin nasıl sürdürüldüğünü anlatırken salonda huzursuz bir homurtu yükseldi. Dinleyicilerden bazıları öfkeyle emperyalistler vs diye tepki gösteriyor, alışıldık söylemler dile getiriliyordu.
Tam o sırada Kılıçbay sözü aldı ve şu soruyu sordu:
“Evet, sizi sömürmek için bunları yapıyorlar… Peki siz, sömürülmemek için ne yapıyorsunuz?
Karanlığa sövmek, karanlığı ortadan kaldırır mı?”
Bu soru, aslında suskunluktan daha ağır bir cevaptı. Çünkü insanı başkalarıyla değil, kendisiyle yüzleştiriyordu.
Düşündüm… Gerçekten de biz, fert fert üzerimize düşeni yapıyor muyduk? Yoksa sadece tepki vermeyi mi öğrenmiştik?
İşte tam bu noktada zihnim beni başka bir iklime götürdü. Sadi Şirazi’nin Gülistan’ına…
Orada okuduğum bir hikâye, aslında bütün bu anlatılanların iç dünyamızdaki karşılığını veriyordu:
Bir bilge, oğluna çok yememesini öğütler:
“Çok yemek insanı hasta eder.”
Oğlu cevap verir:
“Ama açlık da öldürür.”
Bilge ise dengeyi gösterir:
“Ölçüyü kaçırma. Kur’an ne der:Yiyin, için; fakat israf etmeyin.”
Ve ardından gelen şu hikmetli ifade:
“Zorla yersen gül şekeri ziyan olur.
Açken yersen kuru ekmek, gül şekeri olur.”
Aslında mesele sadece yemek değildi.
Mesele ölçüydü…
Nefisti…
Ve insanın kendini bilmesiydi…
Bugün dönüp baktığımızda şunu daha iyi anlıyoruz:
Susmayı bilmeyen, kendini sorgulamayan ve ölçüyü kaybeden bir toplumun, sadece başkalarını suçlayarak bir yere varması mümkün değildir.
Bazen susmak gerekir…
Bazen kendine dönmek…
Ve çoğu zaman da aynaya bakmak…
Çünkü asıl değişim, dışarıda değil, içeride başlar.
Hoşça kalın.
Nezih Yıldırım
26.6.2003
(Alâeddin Özdenören’in anısına)
Not:23 yıllık bir yazı.